Posts Tagged ‘ Suede ’

Kilka słów o Britpopie

Uwielbiam muzykę brytyjską – nie wiem jak to jest, ale większość moich muzycznych fascynacji pochodzi z Wysp. Wyraźnie czuję, że ważne dla mnie są trzy dekady – lata 60-te – potęga Beatles i Rolling Stones, lata 80-te – okres New Romantic i wreszcie eksplozja Brit-popu w latach 90-tych.

Wielki pojedynek

Odkrywałem ten nurt będąc na studiach – moją pierwszą brit-popową płytą było What`s the Story Morning Glory Oasis. Polecam wszystkim, którzy nie znają Brit-popu zacząć właśnie od twórczości braci Gallagher . Do dzisiaj uważam, że to najlepszy album Oasis.

Ciekawe jest to, że w ogóle nie zdawałem sobie wtedy sprawy z wielkiej rywalizacji między Blur a Oasis.  Lub z wielkiego podgrzewania przez muzyczną prasę na Wyspach tej rywalizacji. Tradycja rywalizacji stara jak pojedynki „Beatles- Stones”. Ale przynajmniej Liam Gallagher kilkakrotnie podgrzał atmosferę do czerwoności niektórymi wypowiedziami o Blur. W tym samym czasie na singlach wychodziły Country House i Roll With It. Pojedynek na listach wygrali Blur.

http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/4151510.stm

Blur dotarli do mnie znacznie później – szczerze mówiąc nie rozumiałem długo jak można porównywać w ogóle ich twórczość z Oasis. Prawdopodobnie to kwestia wytrawności muzyki – Blur smakuje dużo lepiej po wielokrotnym wysłuchaniu.

W tle

W tle od dawna działo się bardzo wiele, z czego zdałem sobie sprawę po kilku latach, gdy poznałem chronologicznie „od tyłu” brytyjską muzykę lat 90-tych. Przede wszystkim wspaniałe płyty nagrywali Radiohead, Suede, Charlatans, Ride, Pulp, Manic Street Preachers, Supergrass, a nieco później Coldplay, Travis, Stereophonics, Snow Patrol i wiele innych. Ciekawe, że niektórzy klasyfikowali tą muzykę  jako Indie-rock (Indie od independent), nie rozumiem jednak kryteriów – dlaczego coś jest, a coś innego nie jest Indie.

Korzenie i peryferie

Muzycy gitarowych zespołów angielskich z tamtych lat całą garścią czerpali z dorobku i wyglądu The Beatles, Rolling Stones, The Smiths, Joy Division, The Who i innych. Ciekawe, że z tego samego dorobku czerpią również pozostający trochę na uboczu muzycy amerykańskiego Black Rebel Motorcycle Club i zespoły które osiągnęły sukces na fali Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs czy Keane.

Hymny Brit-pop

  1. Live Forever – Oasis
  2. Bitter Sweet Symphony – The Verve
  3. Common People – Pulp
  4. Wonderwall – Oasis
  5. She`s So High – Blur
  6. Creep – Radiohead
  7. The Only One i Know – The Charlatans
  8. Stay Together – Suede
  9. A Design for Life – Manic Street Preachers
  10. Yellow – Coldplay

Reklamy

Moi idole – Brett Anderson

Prawda jest taka, że tzw. brit-pop poznałem od końca. To znaczy, najpierw był Pulp, Blur i przede wszystkim Oasis, a Stone Roses, Ride i Suede później. Za to jak takie spóźnione odkrycie potem smakuje. Suede jest jednym z moich ulubionych zespołów i w tym przypadku nie mam żadnej wątpliwości, że najważniejszą postacią grupy był Brett.

Właśnie kolejność poznawania muzyki ma tu znaczenie – myślę, że w 1993 Suede nie zrobiłoby na mnie wrażenia, 10 lat później, gdy szczyt takiej muzyki minął, rzucałem się na wszystkie, jeszcze „nieodkryte lądy”.

Do dzisiaj nie mogę sobie wybaczyć, że w 2008 roku nie pojechałem do Jarocina na jego koncert. Koncerty Suede to jedna z moich pasji – na necie rozwinięta jest sieć wymiany bootlegów tej legendarnej już grupy.

Anderson ma świetny głos, wiele doświadczeń życiowych, prawdziwie rock`n`rollową  karierę, czym mi imponuje? Posłuchajcie:

http://www.youtube.com/watch?v=KnqzPECIPas

http://www.youtube.com/watch?v=igCeQcNdojY

Brett Anderson po rozpadzie Suede nagrywa płyty solowe. Idą one w innym kierunku niż Suede – nie ukrywam, że słucham ich z sentymentem, ale bez zachwytu.

Propozycja – zanim napiszę (Brett Anderson czy Brian Jones)

Chciałbym sprawdzić, czy cokolwiek się dzieje wokół tego, co piszę – proponuję sondę  – chciałbym, żebyście wybrali komu ma być poświęcony  kolejny tekst w cyklu – „Moi idole” – zapraszam do głosowania.